Acının İçinden Geçerken

Bazen öyle acılar yaşarız ki ne deniz mavi kalır gözümüzde ne de gökyüzü…Sanki hayat, kara cübbeli bir hâkim gibi masumiyetimizin altından sandalyeyi çekiverir.Bir anda düşeriz.Ve düştüğümüz yer, karanlığın tam ortasıdır.Öyle zamanlar olur ki biri elleriyle derimizi kanatsa, en azından hâlâ yaşadığımızı hissedip buna seviniriz.İçimiz yanar, dışımız yanar.Ruhumuz yangın yeridir.Gün batmıştır artık;ne sabah olur ne güneş doğar.Zifiri bir karanlık çöker insanın içine.Ve bazen o yangını söndürecek serinliği aramak yerine, onu daha da büyütecek ayrılık yollarından geçmek zorunda kalırız.Çünkü bazı acılar seçilmez; yaşanır.Ve insan, alışamadığı acıyla yaşayamaz.Bu yüzden önce yanmaya, sonra o yanıkla nefes almaya alışır.
Çektiğimiz acı bazen dünyaya dar gelir.Sığamayız hiçbir yereKonuşmak isteriz ama kelimeler boğazımıza düğümlenir.Söylemediklerimizin ağırlığı altında eziliriz.Çünkü bazı acılar kelime kabul etmez.
Stefan Zweig der ki:
“Bütün acılar korkaktır; yaşama karşı duyulan aşırı arzu karşısında acı geriler.”
Gerçekten de öyledir.İnsan yaşamak ister.En karanlık gecede bile bedenimizin her zerresi hayata tutunmak için direnç gösterir.Ölüm düşüncesi zihnimizde dolaşsa bile yaşam arzusu damarlarımızda daha güçlü akar.
Hiçbir acı sonsuza kadar sürmez.Acıyla baş etmenin ilk yolu, onu inkâr etmek değil; kabul etmektir.
Çünkü kabul edilen acı, insana yeni yollar açar.Yeni sabırlar öğretir.Yeni tecrübeler kazandırır.Dışarıdan bakıldığında solmuş, dökülmüş, yıkılmış gibi görünür insan.Ama aslında tohum misalidir.Toprağa gömülmüş sanılır.Oysa o toprakta güç toplayıp filizlenmektedir.Yeni bir başlangıcın eşiğindedir.Bir acı insanı öldürmüyorsa, onu güçlendirir.
Acılar bizi yıkmak için değil, yoğurmak için vardır.Dayanıklılığımız kadar güç sahibiyizdir.Fırtına sert esmeden gökyüzü temizlenmez.Yağmur yağmadan gökkuşağı görünmez.En güzel manzaralar, en çetin rüzgârlardan sonra ortaya çıkar.Zorluklar, içimizdeki gücü keşfetmemiz için verilen fırsatlardır.
Her zorluğun ardında bir kolaylık saklıdır.Eğer zor günlerden geçiyorsan, bil ki iyi günler sandığından daha yakındır.Çünkü darlığın arkasında ferahlık vardır.Ve biz, her karanlığın sabaha kavuşacağına inanan bir Rabb’e sahibiz.
Unutma…
Karanlık ne kadar koyu olursa olsun, sabahın doğmasına engel olamaz.
İnsan en çok kırıldığı yerden güçlenir; en çok yandığı yerden ışık olur.
Ve biz biliriz ki her imtihanın ardında bir hikmet, her acının içinde saklı bir diriliş vardır.
Çünkü biz, acının içinden geçerek güçlenenlerdeniz.